“Wat mij het meest treft, is in de eerste plaats het menselijke aspect, zowel in de contacten met de andere leden van ZZG als in de projecten zelf, en uiteraard de concrete impact op de begunstigden.”

“Als chirurg-uroloog van opleiding werd ik aangetrokken tot dit beroep door de totale en wederzijdse vertrouwensrelatie tussen patiënt en arts, in combinatie met het technische aspect van de discipline. In mijn familie zijn we al aan de zesde generatie artsen toe; ik had de vereisten van het beroep dus van jongs af aan meegekregen.

Hoewel ik ZZG al jaren kende, heeft de recente administratieve herstructurering, samen met het medische comité van de organisatie, de Raad van Artsen, mij gerustgesteld over de degelijkheid van haar werking. Het was Etienne, eveneens vrijwillig arts bij ZZG, die mij uitnodigde om me aan te sluiten.

Ik ben begonnen als lid van de Raad van Artsen en ben vervolgens geleidelijk toegetreden tot het bureau (vrijwilligers die instaan voor het dagelijkse beheer van de vzw) en daarna tot de raad van bestuur. Concreet houdt deze rol in dat ik ontmoetingen heb met projectdragers, help bij het sorteren van materiaal voor het samenstellen van chirurgische kits en soms rechtstreeks ziekenhuizen prospecteer. Of het nu gaat om ontmoetingen met projectdragers, het beheer op middellange termijn of de grote strategische lijnen van de vzw: elke stap vindt plaats in een kwalitatieve menselijke omgeving waarin welwillendheid centraal staat, zonder het belang van een strikte en rigoureuze werking uit het oog te verliezen.

Wat mij het meest treft, is in de eerste plaats het menselijke aspect, zowel in de contacten met de andere leden van ZZG als in de projecten zelf, en uiteraard de concrete impact op de begunstigden. Een van de meest markante momenten was onze teleurstelling en verontwaardiging toen we er niet in slaagden een container vrij te krijgen bij de Congolese douane voor een project dat ons bijzonder nauw aan het hart lag.

Wat de “signatuur” van ZZG vormt, is haar vermogen om de gezondheidszorg op verschillende plaatsen in de wereld te verbeteren door Belgisch en Luxemburgs medisch materiaal een tweede leven te geven.

Wat de toekomst betreft, verdient die een grondige reflectie. Veranderingen in het beleid rond de recuperatie van kwaliteitsvol medisch materiaal in ziekenhuizen, gecombineerd met moeilijkheden om bepaalde landen binnen te komen, kunnen de huidige werking van de organisatie in het gedrang brengen. Er bestaan echter pistes: ZZG koppelen aan een grotere structuur, recurrente financiering vinden, of logistieke en diplomatieke middelen ontwikkelen die de administratieve en douaneprocedures vergemakkelijken. Deze evoluties zouden de toekomst van de organisatie ongetwijfeld een heel nieuwe dimensie kunnen geven.”