Etienne was vrijwilliger bij ZZG, maar hij was ook, en vooral, een dierbare vriend voor velen onder ons. Hij was een toegewijde arts en een man met een duidelijke overtuiging. Hij sloot zich al sinds de oprichting  in 1992 aan bij ZZG en heeft de organisatie nooit meer verlaten.

Deze getuigenis werd door hem geschreven bij de lancering van het project “De vrijwilligers van ZZG”. Vandaag starten we deze reeks graag met zijn getuigenis en brengen we hulde aan de arts en de vriend die hij was.

Zijn inzet, zijn aanwezigheid en zijn vriendschap zullen ons blijven vergezellen en inspireren.

Getuigenis van Etienne:

Ik ben huisarts sinds 1980. Het is een menselijk, gevarieerd en bijzonder verrijkend beroep. Er is een echte verbondenheid tussen gezinnen en hun arts. Voor mij is het meer dan een beroep: het is een roeping, een passie. Het is ongetwijfeld die overtuiging die mij er in 1992 toe bracht om mij aan te sluiten bij het team van Claude Simon voor de oprichting van ZZG België-Luxemburg, op initiatief van Rotary Aix-Cézanne en in samenwerking met ZZG Frankrijk. Van in het begin leek het vanzelfsprekend om mij in te zetten voor ZZG.

Binnen ZZG luister ik samen met het team naar de projectdragers en zoeken we samen naar de beste manier om de medische uitrusting te optimaliseren die zij nodig hebben. Erna begeleiden we het BTM-team (Bio Technique Médical). Zij staan in voor de goedkeuring van de projecten.  Het is werk op de lange termijn, geworteld in een eenvoudige maar essentiële realiteit: een arts zonder materiaal is machteloos. Door dat materiaal te bezorgen, kan hij efficiënter werken en de zorg voor de lokale bevolking verbeteren. Dat heb ik met mijn eigen ogen kunnen vaststellen.

Een van de momenten die mij het meest heeft geraakt, was tijdens een project in de DRC, dat ik ter plaatse mocht begeleiden in Kikwit. Ik woonde er een chirurgische ingreep bij die werd uitgevoerd met behulp van het licht van een zaklamp, en anesthesie via een masker. Dat was een echte openbaring: met een beetje vindingrijkheid en heel weinig materiaal verrichten lokale artsen indrukwekkende prestaties ten dienste van een vaak kwetsbare bevolking. Ik herinner me ook het transport van een Siamese tweeling in een kist die op de bagagedrager van een bromfiets was vastgemaakt, op weg naar een beter uitgerust ziekenhuis voor hun scheiding. Beelden die je nooit vergeet en die duidelijk maken waarom ZZG voor mij veel meer is dan zomaar een vereniging.

ZZG is misschien een druppel op een hete plaat, maar wel een essentiële druppel. De vereniging doet mij denken aan de kolibrie: een symbool van vreugde, volharding, liefde en genezing. Ze belichaamt het belang van handelen voor anderen, hoe bescheiden ook.

In die geest zie ik de toekomst van ZZG. Een meer geprofessionaliseerde organisatie, die hopelijk gesteund zal worden door een regelmatige financiering, zodat ZZG haar doelstellingen kan bereiken: de gezondheidszorg wereldwijd verbeteren dankzij een duurzamer gebruik van ziekenhuis- en medisch materiaal.